Antyblog

Ten blog powinien mieć tytuł "Antyblog", bo jest idealnym przykładem jak nie tworzyć bloga. Jeśli chcesz mieć bloga, na którego zagląda znikoma ilość osób, stosuj się do następującej wskazówki: pisz jak najrzadziej.

Mnie jak na razie idzie znakomicie. Post raz na pół roku, to jest wyczyn!

Uwaga! Nastąpi teraz autoanaliza, której celem będzie znalezienie przyczyn zaistniałej sytuacji, a raczej niezaistnienia żadnego posta od X czasu (jak to mówi moja mama) ...

Lubię swoją pisaninę. Najbardziej wtedy, kiedy przekazywane sensy uda mi się zamknąć w ciekawej formie. Interesujący temat, dobry wstęp, zabawna czy gorzka pointa i już czuję satysfakcję z tych kilkudziesięciu wystukanych zdań. Tęsknię za takimi tekstami. Główna przyczyna, dla której piszę tak rzadko, to brak pomysłu na tekst. Kiedy miałabym o czym pisać, znalazłaby się i pointa. Zazwyczaj pomysł nakręca cały tekst, fragmenty same piszą się w głowie zanim jeszcze zasiądę do komputera.

Ale o czym pisać, kiedy siedzi się non stop w domu, nie licząc 2-3 godzin spaceru...? Chyba tylko czerpać pomysły z telewizji śniadaniowej! Albo zacząć prowadzić blog parentingowy. Uwielbiam swoją córkę, jest cudowna i zapewne dostarczałaby mi wielu znakomitych pomysłów do pisania, ale nie kręcą mnie jakoś te klimaty. Owszem, lubię czytać fajne blogi o rodzicielstwie, ale skoro tego nie potrafię prowadzić, to po co zabierać się za kolejny?

Bo tu wkracza moja najgorsza cecha, o której już wielokrotnie wspominałam. Słomiany zapał. Zupełnie jakbym była dwubiegunowa! Potrafię się nakręcić na coś niesamowicie, czy będzie to pisanie czy decoupage, żeby po jakimś czasie zupełnie zaprzestać działania w danym kierunku, wynajdując przy okazji masę powodów. Ostatnio głównym powodem jest rodzicielstwo...

... Bo taka jest prawda. Przez pierwsze miesiące po porodzie dochodziłam do siebie długo, bo pojawienie się Lidki (poza tym, że było cudownym wydarzeniem) wywróciło mój świat do góry nogami. Nieustanny lęk o córkę, nieprzespane noce, karmienie co 1,5-2 godziny... Wymagało to trochę czasu, żeby jako tako odnaleźć się w nowej sytuacji. A potem, kiedy Lidka już podrosła i, poza moimi piersiami, zaczęła się też interesować otaczającym ją światem, okazało się, że do jego poznawania jestem jej po prostu niezbędna. Każda zabawa musi odbywać się przy moim udziale, zmywam i wycieram kurze z przyczepioną do nogi istotą, o odkurzaniu czy wycieraniu podłóg mogę zapomnieć.

Lidka uzależniła się ode mnie, a ja od niej. Rzadko wychodzę z domu sama, bo zdziczałam. Boję się, że kiedy pomyślę o sobie, stanę się egoistką, chociaż wiem, że żeby zachować zdrowie psychiczne muszę myśleć o sobie. Ale błędne koło odmóżdżenia trwa. Chociaż zabawy z Lidką i nicnierobienie na podłodze są fajne, bo mogę obserwować jej rozwój, to jednak taka sytuacja trwająca już tyle miesięcy, nie sprzyja mojemu rozwojowi. A kiedy Lidka idzie spać...

... mój rozleniwiony mózg jest już tak otępiały, że nic mu się nie chce. Nie potrafię wykrzesać z siebie jakiejkolwiek kreatywności, bo jestem zmęczona tym podłogowaniem. Muszę odpocząć od nicnierobienia. To jednak prawda, że kiedy człowiek ma dużo zajęć i mało czasu, jest lepiej zorganizowany, wydajniejszy i bardziej usatysfakcjonowany. (Już nie mogę się doczekać, żeby iść do pracy i odpocząć od domu, chociaż to będzie się wiązało z ogromnym stresem przez rozstanie z Lidką...).

W związku z ciągłym popadaniem w ten cały marazm i zdziczenie, brak mi chęci nie tylko na pisanie, ale też na wyjście z domu, ćwiczenia, zapisanie się na siłownię. Jedyne, co mnie ratuje przed totalnym obumarciem szarych komórek, jest czytanie książek przed snem.

Ależ nasmęciłam. Nie lubię się tak uzewnętrzniać, ale zrobiłam wyjątek, dla samej siebie. Powiedziałam to wszystko na głos i powinnam teraz powziąć mocne postanowienie poprawy i obiecać sobie, że:

1. Codziennie będę szukała wokół siebie potencjalnych tematów na tekst.
2. Będę częściej wychodziła z domu sama.
3. Zacznę w końcu chodzić na siłownię.

Powinnam sobie to obiecać, ale świadomie tego nie zrobię, żeby za kilka miesięcy znowu nie żalić się nad niespełnionymi postanowieniami.

Męska rzecz

Faceci często śmieją się z babskich "zabaw" na fb typu dodawanie serduszek, czy pisanie nazw owoców, które mają w tajemnym języku, znanym tylko kobietom, które dostały wiadomość od koleżanki, oznaczać typ związku czy charakter faceta... Troszkę infantylne, niewinne zabawy zazwyczaj wiążą się z jakąś akcją dotycząca profilaktyki raka piersi czy wirusa HPV. Fajnie jest pobawić się w tajemniczą "grę", która ma w sobie szczyptę szczytnego celu, a przy okazji wkurzyć facetów, którzy nie wiedzą o co chodzi.

Tymczasem, śmiejących się z nas i takich zabaw facetów, ogarnął ostatnio istny szał w związku z podobnym łańcuszkiem. Na fb rozprzestrzeniła się typowo męska zabawa pt. "neknomination". Tutaj zasady nie są tajemnicą, są wręcz proste (i przy okazji głupie). Oto facet nagrywa filmik, na którym wypija jednym duszkiem piwo, po czym nominuje do takiego samego zadania trzech kumpli. Kolejne osoby robią to samo i znów nominują, i tak dalej... A jeśli nominowani nie wykonają zadania w ciągu 24h, są winni wyzywającemu kratę piwa! Hahahaha! Takie rzeczy to tylko faceci! Sami śmieją się, że nasze fejsbukowe zabawy są głupie i infantylne, a wystarczy kazać im wypić piwo i durnieją na punkcie głupiego łańcuszka! Bo dobra motywacja nie jest zła! Wystarczy perspektywa browara (czy kraty piwa - już widzę, jak ci, którzy nie wykonali zadania, lecą po skrzynkę piwa dla kolegi, taaa, jasne!) i już najgłupsza zabawa staje się hitem w sieci!

Tutaj przykłady podobnych filmików (notabene wg tego materiału ta zabawa zakończyła się śmiercią jakiegoś Irlandczyka!). Wśród moich znajomych w zabawie bierze udział zazwyczaj piwo, ale jeśli kto woli, może to być wódka (np. 4x40 ml), a na świecie są to różne rodzaje alkoholu, często wymieszane ze sobą. 

I kto tu jest głupi, panowie?

Dobre ludzie?

Kiedyś, razem z m. i jego mamą, wymyślaliśmy hasło promujące pewną gminę... Burza mózgów przerodziła się w pewnym momencie w lekką głupaweczkę i jednym z jej efektów było (lubiane przez nas do dziś) hasło "dobre ludzie". O, jakże przyjemnie byłoby zobaczyć taki napis na jakimś "witaczu" przy drodze...! Nazwa miejscowości - dajmy na to - Kopydłówka  - i pod spodem napis "Dobre ludzie". Micha sama się cieszy, przynajmniej mi.

Czasem jeszcze to hasło przewija się w naszych rodzinnych rozmowach. Zdarza się o kimś powiedzieć, że to takie "dobre ludzie"... Parafrazując ten swojski zwrot, w zależności od sytuacji, potrafimy powiedzieć o kimś "bo to takie głupie ludzie" czy "biedne ludzie". I wszystko staje się jasne.

Chciałabym, żeby kiedyś o nas (o moim m. i o mnie) ktoś mógł powiedzieć: "A ci, to takie dobre ludzie". Ba! Już nawet widzę oczyma wyobraźni nasz rodzinny grobowiec: nazwisko, a pod spodem napis "dobre ludzie". I jakiś zabłąkany człowiek, mijający nasz grób, czyta to określenie i nagle doznaje olśnienia! Bo czy można powiedzieć o kimś coś więcej? Coś lepszego?... To kwintesencja człowieczeństwa, esencja życia, misja i cel - bycie dobrym człowiekiem. Już widzę, jak ten przechodzień ukradkiem ociera łzę, z determinacją zaciska pięść i odchodzi żwawym krokiem, bo postanowił właśnie zmienić całe swoje życie, żeby ktoś o nim też mógł tak kiedyś powiedzieć...

Tymczasem do doskonałości daleko!! Bo jak tu być dobrym człowiekiem, kiedy nóż się w kieszeni otwiera na widok tych wszystkich okropności w telewizyjnych wiadomościach?! Od polityki anty-prorodzinnej począwszy, poprzez śmieciowe umowy i wieczne afery o nachapanie się... aż po śmierć maleńkich dzieci ("bo karetka nie dojechała"), ciężarne 12-stolatki ("bo Ola powiedziała, że trzeba się wysmarować octem, żeby nie zajść...") i samobójstwo zabranych rodzicom nastolatków ("bo rodzice byli ubodzy")... I na dodatek UE planuje zakazać wędzenia mięsa (bo jakoby proces ten szkodzi zdrowiu; może i szkodzi, ale jak tu żyć bez boczku podwędzanego?!!).

I tak wkoło Macieju. I chociaż człowiek stara się z całych sił być dobrym, to, chcąc nie chcąc, jakaś "kurwa" się wymsknie!

Czyli jednak złe ludzie, złe... głupie, złe i chciwe!

Powrót?

O hohoho, ale pustki!! Już prawie dwa lata hulał tu wiatr i nikt nie wścibiał tu nosa. Z mojej winy rzecz jasna. Słomiany zapał to przecież moje drugie imię.

Chciałabym tu wrócić. Gnana falą blogowych poczynań znajomych pszczół... Skoro one, wśród tylu obowiązków, znajdują czas, żeby pisać, to może ja też dam radę? Przydałoby się po-gimnastykować mózg, przewietrzyć szare komórki i zrobić porządek z językiem, bo ostatnio, owszem, płodzę dużo postów na pewnym forum, lecz ich jakość znacznie odbiega od norm polszczyzny. Treść szczera i prawdziwa, lecz klecona naprędce na "stupid-fonie" z dotykową klawiaturą, przez którą używanie polskich znaków szarga mi nerwy...

Niedługo miną trzy lata od pierwszego posta na tym blogu. A ja mogę znów podpisać się pod ostatnim jego zdaniem, które dało nazwę całej stronie. Szukam. Pasji, zawodu... Najlepiej, żeby było to jedno i to samo! W ciągu tego czasu ocierałam się o zajęcia, które mogłyby zakończyć te poszukiwania happy endem. Nie stało się tak... niestety. Niedługo znów będę musiała znaleźć pracę, co w naszym wspaniałym mieście (i kraju) jest samo w sobie nie lada wyczynem. 

Na razie z pasją wykonuję pewną pracę, która jest całym moim życiem. Już prawie 8 miesięcy moja najwspanialsza córka wypełnia mi całe doby radością, miłością i szczęściem (choć czasem też zmęczeniem). Jest najcudowniejszą, wymarzoną istotą, bez której nie wyobrażam już sobie życia. Z powodzeniem pozwoliła mi zapomnieć o ostatniej mało satysfakcjonującej pracy i nie pozwoliła martwić się o poszukiwania kolejnej... Ale że nic nie trwa wiecznie, ten sielankowy urlop macierzyńsko-rodzicielski też niedługo dobiegnie końca. (Dobry Boże, niech będą Ci dzięki, że dane mi było skorzystać z nowej, rocznej wersji tychże "wakacji"!!). Dlatego czas pomyśleć, co by tu w życiu robić dalej...

Co do rodzicielstwa jeszcze... Przeglądając dziś swoje wpisy, trochę ze śmiechem, a trochę z radością przeczytałam ten o feminizmie. Ze śmiechem, bo cały ten tekst jakaś feministka mogłaby łatwo wykorzystać przeciwko mnie. Chociaż nadal wierzę we wszystko, co tam napisałam, widzę dziś, że ktoś mógłby mnie nazwać wspaniałym przykładem typowej kury domowej, stworzonej przez naszą patriarchalną kulturę i na dodatek ślepo zadowolonej z roli, jaką ktoś mi narzucił. No cóż, może i tak jest, ale skoro mi tak dobrze?... Z tego był śmiech. A radość przyniósł fragment o macierzyństwie, zajmowaniu się domem i oczekiwaniu pomocy od faceta. Wtedy napisałam to jakoby w obronie przyjaciółki, której mąż miał raczej w zadku pomaganie przy dziecku... Moja wizja spełniła się jednak w naszym domu, a ja nie musiałam jakoś szczególnie o nią wojować, bo... mam wspaniałego męża i nie zawaham się tego powiedzieć! :)

Pierwszy post jakoś poszedł. Może inne też przyjdą?