Dlaczego "szukam"?

Zawsze wydawało mi się, że mam ustalony jakiś system wartości, którymi kieruję się w życiu. Uczciwość, wrażliwość, pracowitość… Dziwny zbieg wydarzeń i emocji, który miał miejsce ostatnio w moim życiu, kopnął mnie nagle w czoło jak jakaś koza z BSE. Uczciwość? Przecież oszukiwałam na każdym kroku sama siebie, wmawiając sobie, że to, co robię, mi odpowiada. Okłamuję się ciągle, że zapomniałam o przeszłości i radzę sobie z wiecznym poczuciem winy za coś, co zrobił ktoś inny. Wrażliwość? Moją wrażliwość można nazwać momentami histerycznym strachem przed światem i ciągła paniką, że coś mi się nie uda. Pracowitość? Owszem, ale taka, która przekłada się na to, że zaangażuję się bez słowa sprzeciwu nawet w wywożenie gnoju… Mój konformizm zaczął mnie dobijać, a kiedy postanowiłam z nim zawalczyć, podejmując dość radykalną decyzję, okazało się, że jestem też nie do końca odpowiedzialna. Decyzja była na pewno słuszna, ale być może źle przeprowadzona.

Rzuciłam pracę. Z dnia na dzień. Ponieważ praca była poniżej moich kwalifikacji. Ponieważ dość już miałam egoistycznej i aroganckiej szefowej, która zachowywała się jakby miała ADHD połączone z ostrą nerwicą, nie szanowała ogromu mojej pracy, była dwulicowa i zależało jej tylko na pieniądzach. Ponieważ miałam już dość szefa, który był przeciwieństwem swojej żony pod względem temperamentu: powolnego, przesadnie metaforycznego pseudofilozofa, którego działania zmierzające do zintegrowania zespołu, przynosiły odwrotny skutek i który na koniec okazał się żałosnym mężczyzną w momencie andropauzy. Ponieważ wynagrodzenie za pracę było nieproporcjonalne do mojego zaangażowania. Ponieważ zdałam sobie sprawę, że nie chcę obudzić się za kilka lat z poczuciem totalnego niespełnienia i żalu do samej siebie, że nie zrobiłam nic w kierunku własnego rozwoju. Ponieważ żyję w kraju, w którym szkolnictwo nie przygotowuje do wybrania odpowiedniego dla siebie zawodu dostosowanego do potrzeb rynku pracy, co sprawiło, że dyplom ukończenia studiów wyższych mogę spalić oficjalnie przed wydziałem w ramach zakomunikowania światu o jego bezwartościowości. Ponieważ przy wyborze studiów kierowałam się swoją jedyną „pasją” (zbyt wielkie słowo!), jaką była literatura. Ponieważ zrozumiałam, że nie mam żadnej prawdziwej pasji, żadnego „fachu w rękach” (może oprócz sprzątania i gotowania, jednakowoż jest to fach przydzielony mi niejako przez patriarchalne społeczeństwo, którego częścią, chcąc nie chcąc, jestem; co znowuż nie znaczy, że tego nie lubię). Ponieważ postanowiłam to naprawić chociaż w minimalnym stopniu. Poszukać swojego wewnętrznego talentu, który dobry Bóg dał ponoć każdemu. A że talent nie zawsze bywa widoczny i oczywisty, wierzę, że mój śpi gdzieś głęboko we mnie, samotny i przestraszony, że już nigdy go nie znajdę.

Obudź się, Pasjo, idę Cię szukać.

http://www.youtube.com/watch?v=m00udFijVf0